متن کامل پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی عمران برنامه ریزی حمل و نقل

با عنوان : ارائه مدل عرضه – تقاضای هوشمند برای ناوگان حمل ونقل عمومی ترکیبی (مترو و اتوبوس شهر تبریز)

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد تهران جنوب

دانشكده تحصیلات تكمیلی

“M.Sc” پایان نامه برای دریافت درجه كارشناسی ارشد

گروه مهندسی برنامه ریزی حمل و نقل

عنوان:

ارائه مدل عرضه – تقاضای هوشمند برای ناوگان حملونقل عمومی ترکیبی (مترو و اتوبوس شهر تبریز)

برای رعایت حریم خصوصی اسامی استاد راهنما،استاد مشاور و نگارنده درج نمی شود

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

چكیده:

طی چند دهه اخیر سیستم های نوین حمل و نقل شهری نظیر قطارهای سبك شه ری، تراموا، مترو و اتوبوسهای سریع باعث دگرگونی در حمل و نقل شهری شده اند. برنامه ریزان مسائل شهری با بهره گرفتن از این پیشرفت های تكنولوژیكی می توانند راهكارهای متفاوتی در خصوص نحوه برنامه ریزی حمل و نقل شهری ارائه نمایند.

هدف این تحقیق ارائه مدل عرضه – تقاضای هوشمند برای ناوگان حمل و نقل تركیبی عمومی مشتمل بر قطار سبك شهری و اتوبوسرانی شهر تبریز با رویكرد كاهش زمان انتظار مسافرین قطار سبك شهری و زمانبند ی سرفاصله زما نی ناوگان بوده است. با توجه به ویژگیهای سیستم حمل و نقل عمومی و چگونگی انجام سفر استفاده كنندگان آن بخش از سیستم حمل و نقل شهری از مبدأ تا مقصد سفر، زمان سفر بیشتر از هر عامل دیگری در میزان مطلوبیت سیستم حمل و نقل عمومی و میزان استفاده از این سیستم مؤثر است . به نحوی كه با كاهش زمان سفر مسافرین، سیستم حمل و نقل عمومی به عنوان كم هزینه ترین، ایمن ترین و در نهایت مطلوب ترین بخش سیستم حمل و نقل شهری از سوی استفاده كنندگان انتخاب می گردد. زمان سفر با سیستم حمل و نقل عمومی مشتمل بر سه بخش زمان پیاده روی از ایستگاه، زمان انتظار در ایستگاه، زمان درون وسیله است كه در این مطالعه كاهش زمان انتظار در ایستگاه، تابع هدف بهینه سازی تركیب ناوگان اتوبوس رانی قرار گرفته است. چرا كه زمان انتظار در ایستگاه تابعی از تواتر حركت اتوبوسها و نیز تعداد ناوگان خطوط اتوبوسرانی است. از این رو در این مطالعه مدلی پویا برای تعیین تركیب بهینه ناوگان حمل و نقل عمومی ارائه شده است كه در آن با نشانه گذاری ایستگاه های مشترك میان خطوط قطار سبك شهری و خطوط اتوبوسرانی و همچنین تعیین خطوط اتوبوسرانی منتخب برای تغییر ناوگان آنها، و سپس تحلیل ترافیكی شبكه حمل و نقل شهری تحت هر یك از سیاستهای تغییر ناوگان، سیاست بهینه و در نتیجه تركیب بهینه ناوگان معرفی می گردد.

نتایج حاصل از مدل هوشمند نمایانگر آن است كه با توجه به تداخل شبكه خطوط اتوبوسرانی و شخصی، افزایش ناوگان خطوط اتوبوسرانی موجب ایجاد شلوغی در برخی مسیرهای شبكه (از مبدأ تا مقصد) و در نتیجه نوسان زمان صرف شده و مسافت طی شده در شبكه می گردد. كه این امر چیزی نیست جز تغییر هزینه وارده بر استفاده كنندگان از شبكه. بنابراین تركیبی از ناوگان، بهینه است كه منجر به وارد شدن كمترین هزینه به استفاده كنندگان از شبكه گردد.

مقدمه:

با توسعه شهرها و افزایش تقاضای سفرهای درون شهری، نیاز به جابجایی مردم و كالاها طی سالهای اخیر روز به روز افزونتر گشته است . در این میان مهندسین حمل و نقل و برنامه ریزان شهری، تنها راه مدیریت حمل و نقل و ترافیك شهرها را در افزایش سهم حمل و نقل انبوه و عمومی و توسعه مدیریت سیستم های حمل و نقل شهری دانسته اند. چرا كه با توسعه سیستم و افزایش كارایی و مطلوبیت آن، با افزایش سهم سیستم های حمل و نقل عمومی از تقاضای سفرهای شهری، نیاز به استفاده از وسایل نقلیه شخصی كاهش می یابد و این امر می تواند تاثیر بسیار مطلوبی در شاخص های حمل و نقل و ترافیك، نظیر حجم ترافیك، زمان سفر، میزان تأخیر و نیز شاخص های مدیریتی مانند میزان مصرف سوخت و آلایندگی هوا داشته باشد.

طی چند دهه اخیر سیستم های نوین حمل و نقل شهری نظیر قطارهای سبك شهری، تراموا، مترو و اتوبوسهای سریع باعث دگرگونی در حمل و نقل شهری شده اند. برنامه ریزان مسائل شهری با بهره گرفتن از این پیشرفت های تكنولوژیكی می توانند راهكارهای متفاوتی در خصوص نحوه برنامه ریزی حمل و نقل شهری ارائه نمایند.

اما در این میان یك نكته بسیار حائز اهمیت است و آن اینكه هیچ تكنولوژی و سیستم نمی تواند برای تمامی موارد پاسخگو باشد. یعنی به بیان ساده تر این تكنولوژی است كه می بایست در خدمت رسیدن به اهداف برنامه ریزان قرار گیرد. گزینه های پیشنهادی برای جابجایی شهری می باید متناسب شرایط متعددی باشد كه مهندسان و برنامه ریزان در مطالعات حمل و نقل شهری لحاظ می نمایند.

با توجه به تنوع سیستم های مختلف حمل و نقل عمومی، از این سیستمها به فرآخور نتایج مطالعات در شهرها استفاده گردیده است. اما مسئله مهم در این میان بهره مندی از تمامی سیستمها در جهت نایل آمدن به بیشترین و با كیفیت ترین میزان جابجایی در شهرها است . می توان در توضیح این مطلب چنین گفت كه كارایی منفرد هر یك از این سیستمها نمی تواند به اندازه كارایی تركیبی آنها در كنار یكدیگر، اثر بخش گردد. چنانچه در تمامی مطالعات حمل و نقل انجام یافته در شهرها، سیستم های متنوع حمل و نقل عمومی را در كنار یكدیگر مورد ارزیابی قرار داد ه اند و در طراحی آنها، شرایط فیزیكی و عملكردی هر كدام مدنظر داده شده است. این امر باعث می گردد كه هر سیستم در عین خدمت دهی در خصوص جابجایی شهری، با تركیب با سایر سیستم های موجود باعث افزایش كارایی كل مجموعه گردد.

با توجه به مطالب گفته شده در این تحقیق با هدف قراردادن افزایش سهم حمل و نقل عمومی از طریق افزایش کارایی سیستمهای ترکیبی مترو و اتوبوس، سعی می گردد با بررسی المان های مرتبط با طراحی ناوگان برای هریک از سیستمها، مدلی جهت بهینه سازی زمان انتظار در ایستگاه های مشترک بین دو سیستم مترو و اتوبوس ارائه گردد. چرا که با بهینه سازی زمان انتظار براساس این مطالعه، می توان به ترکیب بهینه ناوگان براساس شاخ صهایی نظیر میزان مسافر جابجا شده، زمان سفر و مسافت طی شده وسایل نقلیه خصوصی دست یافت.

تعداد صفحه : 151

قیمت : 14700 تومان

 

—-

پشتیبانی سایت :       

*         serderehi@gmail.com

دسته‌ها: عمران